Ik heb je boek gelezen en vond het heeel bijzonder en aangrijpend. Ongelofelijk wat  je allemaal hebt moeten meemaken.

 Na het stuk over je reis door Europa vroeg ik me de hele tijd af hoe en of je wel afscheid had genomen van Jo. Later in je boek vertelde je daarover. Die omhelzing in Parijs voelde dan toch fijn, hoewel nog heel bescheiden natuurlijk voor alles wat jullie samen meegemaakt hadden.

Ik heb 2x moeten huilen tijdens het lezen… De eerste keer toen je Duitse leraar zei dat je schizofreen was. Ik kon wel schreeuwen: ONZIN, ze is gewoon Anne, creatief,  fantasierijk en verder niks mis mee. En als ze al wat geks zou hebben: iedereen heeft wel wat, we zijn allemaal unieke mensen en hebben allemaal  iets eigenaardigs, toch ?

De tweede keer dat ik moest huilen was toen je moeder op haar sterfbed geen sorry zei. Heeel pijnlijk. Lieve Anne: je hoeft je als dochter NOOIT schuldig te voelen naar je ouders toe, je had geen sorry hoeven zeggen, het was haar(moeder)rol geweest om dat wel te doen. Ik geloof dat ouders moeten geven en kinderen mogen ontvangen. Alleen op die manier kan de levenscyclus doorgaan en kunnen kinderen datgene wat ze ontvangen hebben weer (door)geven aan hun eigen kinderen. Het feit dat jij wel sorry hebt gezegd getuigt van een ENORM GROOT licht dat jij in je hebt.

In hoofdstuk 10 schrijf je iets moois dat ik graag voor mezelf wil onthouden: je schrijft dat je op straat steeds geconfronteerd werd met je uitdrukkingsvermogen en de ander die daar al of niet door geraakt werd.

Het was steeds bijzonder om me te realiseren dat ik de schrijfster heb gekend/ken.

Margriet