deze weblog is niet actief. Kijk op: deverlichteborderliner.webklik.nl

Ben eigenlijk vooral actief op youtube.

Ik ben weer gaan gitaar spelen en zingen.

Ik heb je boek gelezen en vond het heeel bijzonder en aangrijpend. Ongelofelijk wat  je allemaal hebt moeten meemaken.

 Na het stuk over je reis door Europa vroeg ik me de hele tijd af hoe en of je wel afscheid had genomen van Jo. Later in je boek vertelde je daarover. Die omhelzing in Parijs voelde dan toch fijn, hoewel nog heel bescheiden natuurlijk voor alles wat jullie samen meegemaakt hadden.

Ik heb 2x moeten huilen tijdens het lezen… De eerste keer toen je Duitse leraar zei dat je schizofreen was. Ik kon wel schreeuwen: ONZIN, ze is gewoon Anne, creatief,  fantasierijk en verder niks mis mee. En als ze al wat geks zou hebben: iedereen heeft wel wat, we zijn allemaal unieke mensen en hebben allemaal  iets eigenaardigs, toch ?

De tweede keer dat ik moest huilen was toen je moeder op haar sterfbed geen sorry zei. Heeel pijnlijk. Lieve Anne: je hoeft je als dochter NOOIT schuldig te voelen naar je ouders toe, je had geen sorry hoeven zeggen, het was haar(moeder)rol geweest om dat wel te doen. Ik geloof dat ouders moeten geven en kinderen mogen ontvangen. Alleen op die manier kan de levenscyclus doorgaan en kunnen kinderen datgene wat ze ontvangen hebben weer (door)geven aan hun eigen kinderen. Het feit dat jij wel sorry hebt gezegd getuigt van een ENORM GROOT licht dat jij in je hebt.

In hoofdstuk 10 schrijf je iets moois dat ik graag voor mezelf wil onthouden: je schrijft dat je op straat steeds geconfronteerd werd met je uitdrukkingsvermogen en de ander die daar al of niet door geraakt werd.

Het was steeds bijzonder om me te realiseren dat ik de schrijfster heb gekend/ken.

Margriet

Je boekx85.. Heel herkenbaar jou zo als persoon. Er zijn eigenlijk weinig dingen die ik nog niet wist, maar alles zo op een rijtje heb ik best even een traantje gelaten.

Wat heb je toch allemaal meegemaakt. Een mooi boek om te lezen. Echter, wat ik al eerder zei. De stukjes mail met de vragen en antwoorden waren voor mij in het begin prima, ook je strubbeling goed te volgen. Alleen de tweede helft was ik de mailing wat zat en kon ik me slechter concentreren met het lezen. Dat vond ik jammer.

En een prachtige foto op de kaft, een erg mooie titel en een indrukwekkend verhaal.

Natalie

Gisteren net je boek uitgelezen. Dat was me een verhaal. Ik was diep onder de indruk.  Het valt me niet mee om zomaar even een reactie te geven. Niet dat ik het niet goed vond, maar je levensverhaal had zoveel kanten en impact dat ik niet goed weet waar te beginnen. Laat ik dan tastend maar van wal steken. Voor mij was het belangrijkste dat je me hebt weten  mee te slepen in je roerig, pijnlijk, grappig, avontuurlijk maar vooral toch dramatisch levensverhaal.   

 Je verhaal zelf vond ik boeiend en vaak meespelend om te lezen. Ik heb vooral moeten lachen om je  beschrijvingen van dat Indiaanse meisje. Je jeugd met die pijnlijke confrontaties met die vreselijke vader en je ook wel beetje vreemde moeder, je prachtige en geestige reisverhalen, je contacten met diverse vriendjes, je muziekcarrixe8re,  je eigen twijfels en lijden, je zelfspot, je hoop en wanhoop, en niet onbelangrijk: je eerlijkheid zonder zelfmedelij. Dat lampje in dat planetarium was briljant.

Daarnaast moet ik eerlijk bekennen dat ik die dialogen met x91meneer Janx92 verschrikkelijk vond.Uit je relaas heb ik wel begrepen dat hij je enorm boeide. Maar toen ik je boek uit had, heb ik niet kunnen ontdekken dat je ook maar iets met die psycho-mails van hem bent opgeschoten.

Aad

Recensie Biblion

De jonge schrijfster volgt vol reserve het spoor terug naar haar verscheurde jeugd. De verstoorde verhoudingen binnen het gezin, waarin zij opgroeit, maken dat zij als adolescente het ouderlijk huis ontvlucht. Openhartig vertelt zij over de wijze waarop zij op haar rondreis door Europa weet te overleven. Maatschappelijk slaagt zij als docent in het basisonderwijs; psychisch dreigt zij als borderliner echter ten onder te gaan.

Bij haar zoektocht naar zichzelf krijgt zij via het internet hulp van een leraar uit de traditionele Indiase advaita-vedanta, een non-dualistische mystieke levensbeschouwing, die kan bijdragen aan het ontplooien van emotionele volwassenheid. Het verslag van een avontuurlijk en lastig mensenleven wordt behalve vlot en meeslepend zeer gedetailleerd beschreven.

De schrijfster is niet op zoek naar schoonheid, maar naar expressie. Zie ook www.deverlichteborderliner.web-log.nl.

Paperback met kleine druk.

NBD/Biblion

Oftewel:

Vandaag vroeg een 5-jarige kleuter en zijn vriendje of ze twee grote scheppen uit de schuur mochten pakken. Ze wilden er mee naar de grote zandbak op het schoolplein.

"Want, weetje juf,", zei hij, terwijl hij zijn haren uit zijn ogen wreef, "We gaan ons AMUSEREN !"

Op school vroeg vandaag een collega aan me:

"Hoe dxf3e je dat nou, hoe ga je  nou met jouw manier van zien  om in het dagelijks leven?"

Ik kon hier niet direct antwoord op geven omdat ik de vraag niet meteen begreep. Hoe kan je nou ooit met je eigen ZIJN omgaan ? Alsof Zijn losstaat van Zijn. Er is geen afgescheidenheid. Ik heb de vraag niet beantwoord omdat er  een andere collega de koffiekamer binnenstoof en alle aandacht vroeg. Zo gaat dat. Aandacht is gewilloos.

Maar goed, hier komt dan alsnog het antwoord:

Leef je persoonlijke leven voluit maar geloof er geen barst van.

Vanmorgen kreeg ik een mailtje van Biblion dat het boek 'De Kleuren van Zijn' door de selectie heen is gekomen en dat het boek door bibliotheken besteld is. Dus binnenkort kun je via de bibliotheek het boek lenen of bestellen.

Je kunt het boek ook via een boekhandel bestellen als je het ISBN nummer en de uitgeverij (Boekenbent) erbij vermeldt.

Als je vragen hebt over de inhoud van deze site kun je me altijd mailen op: avogy2@gmail.com

Groetjes, Anne

Interessante site. Hier wordt gediscussieerd over de link tussen psychoses en verslavingsproblematiek.

http://psychoseanders.wordpress.com/2011/01/04/schizofrenie-drugs-en-verslavingsproblematiek/#comment-440

Even kort door de bocht: het gaat in deze categorie om verslaving aan verdovende middelen, maar in essentie gaat het om verslaving aan het geloof in je identiteit. Hier heb je natuurlijk geen klap aan als verslaafde die ten onder gaat aan zijn problematiek. Bovendien biedt 'inzicht' geen oplossing voor je problemen. Inzicht in je identiteit betekent niet dat je identiteit niet meer bestaat, omdat je er nog altijd in gelooft ( want hoe kun je inzicht hebben in iets waarin je niet gelooft?)

 Ik kan alleen zeggen aan verslaafden: volg je hart, volg je hart, volg je hart. Elk verzet tegen De weg van het Hart betekent: lijden.  

Heb vertrouwen, heb zelfvertrouwen en vergeef zij die niet beter weten.

Ik vind het oordeel over verslaafden niet kloppen. Een verslaafde vergroot slechts de verslaving van een zogenaamd niet-verslaafde uit. In ieder mens schuilt verslaving; in essentie de verslaving aan het zoeken naar genot en geluk. Dit is niets anders dan  de verslaving aan een denkbeeldig zichzelf.

Eigenlijk is de verslaving zelf dus ook denkbeeldig en daarom zou je je  er niet zoveel van aan moeten trekken. Ik begrijp dat deze woorden uitermate belachelijk kunnen overkomen als je je nooit verdiept hebt in jouw eigen wezen. Als je nooit eens hard en diep naar jezelf gekeken hebt. Dat 'jezelf'is namelijk het enige handvat, het enige dat jou iets te vertellen heeft… voordat je gaat inzien dat er in werkelijkheid niets gebeurt.

Someone has started Google Translation, and now I found this link so you can read this weblog in real bad English. It's sometimes really funny.

http://translate.google.com/translate?hl=en&sl=nl&u=http://deverlichteborderliner.web-log.nl/dekleurenvanzijn/2010/08/meister-eckhart.html&ei=U9IlTcfiGMaqlAe9m_GsAQ&sa=X&oi=translate&ct=result&resnum=5&ved=0CC0Q7gEwBA&prev=/search%3Fq%3Dtien%2Bvisies%2Bop%2Bmeister%2Beckhart%26hl%3Den%26prmd%3Divnso

Eigenlijk wel lachen, die vertaling, zie vooral die  namen. Meneer Jan heet Mister January of mister Jack.